ทำไมเราถึงเจอกัน ?
ทำไมเราถึงได้เรียนห้องเดียวกัน ?
ทำไมเราถึงได้เปนเพื่อนกัน ?

เรารู้จักกันไม่นาน แต่ทำไมมีความรู้สึกว่า เรารักกันมากขนาดนี้นะ มันเกิดขึ้นได้ยังไง แร้วมันมาตอนไหน ?
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเคยทำด้วยกัน บอกได้เรยนะ กุจำมันได้ไม่หมดหรอกแต่ที่รู้ก้คือ มันมีความสุขที่ได้ทำ ถึงแม้มันต้องเสียน้ำตา ไม่เข้าใจกัน
ทะเลาะกันจนมองหน้ากันไม่ติด
นี้ก้ผ่านมาปีกว่าแร้วเนอะ ๆ เราเติบโตขึ้นพร้อม ๆ กับความคิด จนบางทีความคิดของเรามันทำหั้ยคนอื่นไม่เข้าใจ ไม่เหนด้วย จนเกิดการทะเลาะ
แต่วันนี้เราได้ระบายทุก ๆ อย่างที่อยุ่ในใจออกมา ทะเลาะกันก้ขอโทด
โกรธกันก้อภัย
สิ่งที่ได้จากการที่เราทะเลาะกัน มันคือ ความเข้าใจกันมากขึ้นเราต่าง
แชร์ความคิด แชร์ความรู้สึก จนเกิดความรักที่มีหั้ยต่อกัน


กุก้ไม่รู้นะ ว่ากุไปรักพวกมึงตอนไหน แต่มันอาจจะอยุ่ในจิตใต้สำนึก
ของความเปนเพื่อนก้ได้มั้ง กุไม่เคยทุ้มหั้ยกับใครเท่านี้มาก่อนเรยนะ ที่ผ่าน
มา กุเคยด่า เคยแกล้ง ทำนู้นทำนี้สารพัดที่ทำหั้ยพวกมึงไม่พอใจ ก้ขอโทด ๆ
จากใจจิง ถ้าวันนึงกุขาดพวกมึงไป ชีวิตกุจะเปนยังไงน๊า~ เชื่อมั๊ย
เมื่อก่อนกุเปนคนนิ่ง ๆ วันนึงไม่ค่อยบ้าเท่าไหร่ แต่พอมาเจอพวกมึง มันทำหั้ย
กุร้สึกว่า จิง ๆ แร้วชีวิตยังมีสีสันอีกเยอะ ๆ อยุ่ที่ว่าเราจะหามันเจอหรือไม่
กุอยุ่กับพวกมึง กุหัวเราะเหมือนคนบ้า ๆ ทั้ง ๆ ที่กุไม่เคยเปนมาก่อน กุไม่เคย
นั่งทำงานหั้ยใคร พอเจอพวกมึงไม่รุทำไมกุถึงต้องทำหั้ยอีก ไม่เคยแคร์ความ
รู้สึกคนอื่น พอเหนพวกมึงทุกข์ กุก้อดไม่ได้ที่จะถามว่ามึงเปนอะไร ? แร้วมัน
ก้มีอีกหลายอย่างนะ ที่กุทำไป แต่กุก้นึกไม่ออกแร้ว (55555) ยังไงทุก ๆ
วันนี้ กุมีความสุขได้ก้เพราะพวกมึงงงง! อย่ารืมที่สันยากันไว้นะ ว่าเราจะไม่
เหิบใครกันอีก เราจะรักกัน เข้าใจกัน เปนห่วงกัน ตลอดไปป.





รักพวกมึง...ปู่ ^^